Czasami codziennie czuje się gdzieś w środku jakieś pozytywne rzeczy. Czasami jest to miłość, czasami zwykła sympatia, a czasami wspomnienia do których wraca się zupełnie bez większego powodu. Sama w sobie przeszłość może sprawiać radość tylko jeśli jest pozytywna, a jeśli już jest pozytywna, to może tylko na pierwszy rzut oka?

Nie wiem na ile mogę być szczęśliwy patrząc rano w lustro. Szczęśliwy z siebie. Nie wiem.

Chyba gdzieś zawaliłem i chciałbym się kiedyś świadomie do tego przyznać.

A ja się śmieję, kiedy ludzie mówią mi
O tych królach zza dalekich mórz
A ja się śmieję, wtedy odpowiadam im
Nie mam nic prócz paru pięknych snów…

Pomimo tego, że w moim życiu ostatnio wiele się zmieniło, to wszystkie te zmiany są prognozą spokoju, odpoczynku, zaspokojenia potrzeb, najedzenia(obiadki i desery dedykowane? ), zwiększonego zaufania, braku poczucia nadmiernego ryzyka.

Nadzieja zawsze pojawia się razem z kimś. Tak.

to be continued…

Garść prawd…

I tak o to wygląda prawda o facetach i ich postrzeganiu kolorów w porównaniu do kobiet .

Ten gadżet wymyślił facet i teraz jest jedna z dwóch opcji… Albo chciał facetom pomóc, albo sam leczył swoje kompleksy – nie wiem która opcja jest bliższa prawdzie, ale tak czy siak, to jest to jakiś powiew świeżości na rynku .

Chyba uciekał przed Irasiadem .

Donald Tusk powiedział:

Czas półprywatnych rozmów z prezydentem, z których wypływają insynuacje, się skończył. Nie mam w zwyczaju powtarzać rozmów, w których zamiast faktów pojawiają się emocjonalne oceny. Pan prezydent w tej rozmowie (w listopadzie 2007, gdy powoływano rząd PO-PSL – red.) oceniał ministra Sikorskiego, ale raczej pod kątem swoich sympatii i antypatii politycznych. Nie mogę państwu przedstawić faktów, bo ich nie było.
Jestem oczywiście rozczarowany treścią listu, bo liczyłem na to, że i ja, i opinia publiczna dowie się tak naprawdę o co chodzi, jeśli mówimy o jakichś pretensjach, czy zastrzeżeniach pana prezydenta, czy jego brata, do Radosława Sikorskiego.
Mamy wszyscy w Polsce dość poważny problem z politykami, którzy puszczają takie publiczne sygnały, że wiedzą coś straszliwego na temat polityków konkurentów, a później się okazuje, że nie wiedzą nic takiego, co mogliby przedstawić, czy mnie, czy opinii publicznej.

To trochę tak, jak w Procesie Franza Kafki. Są oskarżenia, ale o co, to już tak na prawdę nie wiadomo.

Z wielkim niepokojem czekam na wybory prezydenckie. Niepokojem, a jednocześnie nadzieją, że raz na zawsze pozbędziemy się z polskiej polityki braci zakompleksionych, zadufanych w sobie, trochę na pewno ograniczonych. Trzeba nareszcie na stanowisku prezydenta człowieka z kompetencjami i dobrą prezencją, jednak sam stopień profesora nic nie da, jeśli słoma z butów wystaje.